Yamaha Tracer7GT Y-AMT 2026 (reistest)
De Tracer7GT bewijst tijdens een verlengd weekend in de Ardennen dat een volwaardige sporttoerer geen 1.000 cc en 250 kg nodig heeft. Zijn CP2-twin, toeruitrusting, scherpe wegligging en lage verbruik zijn bijzonder overtuigend. Een automatische schakelbak is niet echt ons ding en de boordnavigatie kan veel beter.
Een motorfiets krijgt het GT-label snel opgeplakt. Twee koffers, een iets hoger scherm, wat extra comfort en klaar is kees. Wij onderwerpen de Tracer7GT echter aan een eerlijker proef dan een ritje rond de kerktoren. Met duo achterop, zijkoffers volgeladen en het stadje Saint-Hubert als uitvalsbasis sturen we hem enkele dagen naar de Ardennen. Drukke snelwegen, opgelapte asfaltbanen, korte slingers, lange doordraaiers, zon en regen … de Tracer krijgt het ganse menu voorgeschoteld.
Voor een 700 cc’tje staat de Tracer beslist zijn mannetje!
Meer zelfs, na een toeristisch-recreatief duo-weekend bollen we solo naar diezelfde Ardennen, ditmaal met een supersportieve Suzuki als gezelschap. Spontin, Ciney, Rochefort, Bouillon …, bochtjes én terrasjes die ons graag zien komen. Een 689 cc-twin met 73 pk naast een 1.340 cc-viercilinder van 200 pk is nochtans een ongelijke strijd. Maar de Ardennen hebben al vaker bewezen dat vermogen op papier niet altijd het laatste woord heeft.
200 pk versus 73 pk; al gaat de test helemaal daar niet over … Er moet toch iemand wat actiefoto’s nemen, niet?
Toch gaat deze test over iets helemaal anders. De echte vraag is of de Tracer7GT een betrouwbare reisgenoot voor twee is, of veeleer een lichte middenklasser waarmee het vooral leuk rijden is. Enkele dagen rustig toeren, gevolgd door een solorit op tempo, moeten daar een sluitend antwoord op geven.
GT begint vóór het vertrek
De GT onderscheidt zich van de gewone versie met uitrusting die onderweg ook werkelijk het verschil maakt. Yamaha levert standaard twee harde zijkoffers van elk 30 liter, een hoger scherm, verwarmde handvatten, een middenbok, cruisecontrol, een ruimer comfortzadel en, minstens even belangrijk, een extern verstelwiel voor de veervoorspanning achteraan.
Praktisch, zo’n verstelwiel. Nodig ook, want met onze 175 kg zitten we al gauw aan het maximale laadvermogen.
De kofferset is alvast groot genoeg voor enkele dagen met z’n twee. We hoeven dus geen halve kleerkast met spanriemen achterop te bevestigen en het passagierszadel blijft op die manier volledig vrij. De ietwat apart gevormde koffers zijn mooi geïntegreerd, niet overdreven breed en vormen geen hinder bij maneuvers of in traag verkeer. Of we er een integraalhelm in kwijt kunnen, testen we niet, maar gezien hun vorm betwijfelen we dat. Misschien mits het nodige kunst- en vliegwerk …
Eigenzinnig gevormde koffers, maar wel reisvaardig!
De zitpositie is ontspannen, zoals het hoort op dergelijk model. Het stuur ligt breed en natuurlijk in de handen, de kniehoek blijft aangenaam en de motor biedt een goed overzicht op de weg. Dat is één van de voordelen van de hoge, ontspannen zitpositie: je kijkt over het verkeer heen zonder dat de motor als een logge hoogpoter aanvoelt.
De cruisecontrol gebruiken we niet in de Ardennen, maar op de snelweg ontlast hij wel even de rechterhand. Technologie waaraan we stilaan gewend raken, maar die op een lange verbindingsrit nog altijd welkom is. Ook dat zijn de voordelen van een street adventure, een hoogpoter op straat zeg maar.
Lekker ontspannen aan het stuur.
De verstelbare kuipruit is eveneens één van de betere reisdetails. Geen elektrische knop, maar een manuele regeling die snel werkt. De ruit biedt in elk geval voldoende bescherming. Samen met de ontspannen zit en de cruisecontrol maakt dat je snelwegrit niet meteen spannend, maar wel aangenaam. En dat is een compliment voor een motor met reisallures.
De spiegels verdienen een aparte vermelding. Ze bieden een breed en bruikbaar beeld van het achteropkomend verkeer en trillen helemaal niet. Ondanks de levendige tweecilinder is Yamaha er deze keer in geslaagd de meeste vibraties uit stuur en spiegels weg te houden. Mogelijks hebben de robuustere voorvork en de herziene voorpartij daarin een rol gespeeld.
Deze spiegels trillen niet!
Licht genoeg om te vertrouwen
Nóg meer tevreden zijn we over het gewicht. Met 214 kg rijklaar op de weegschaal is de Tracer7GT Y-AMT een plezier wanneer je zoals wij geregeld met topzware hoogpoters onderweg bent. Eindelijk hoeven we geen plan B in ons achterhoofd te houden als de weg plots steil omhoog leidt of de parking van een B&B er weinig uitnodigend bijligt.
Geloof het of niet: onze vriendelijke host in het historische herenhuis La Touratte wacht ons ook nu weer hoog en droog op, aan het einde van een meanderende oprijlaan door het groen. Het uitzicht op de basiliek van Saint-Hubert voelt dan ook als een verdiende beloning voor dat klimwerk. De Yamaha maakt aankomen op je bestemming in ieder geval minder verrassend dan op een zwaardere reismotor. Ook beladen blijft hij gemakkelijk te parkeren of te keren. Oef, zuchten we.
Saint-Hubert, een aanrader voor enkele dagen onvervalste Ardennen.
Met het rijklaar gewicht zit het dus goed. Maar de cruciale vraag is of het opgegeven maximale laadvermogen van 175 kg overeind blijft. Dat is namelijk precies de belasting waarmee we onderweg zijn. Daar kunnen de enkele kilootjes die we sinds enkele maanden verplicht zijn kwijtgespeeld niets meer aan veranderen.
Gelukkig kunnen we dankzij de preloadregelaar de achterkant snel strakker zetten. En wat blijkt? De Tracer blijft opmerkelijk stabiel onder maximale belasting. We zetten de veer aanvankelijk zelfs te hard en draaien de voorspanning daarna iets terug om ook het comfort voor de passagier te behouden. Dat zegt genoeg over de bruikbaarheid van de regelaar: hij is efficiënt en praktisch.
Het is een plezier om met de kleine Tracer langs Waalse wegen te toeren. Zelfs zonder navigatie. Zo kom je nog eens op onbekende plekjes.
Alle lof voor de basisvering overigens. Vooraan werkt een 41 mm KYB-upside-downvoorvork, achteraan een centrale monoshock met progressief linksysteem. De GT heeft geen semi-actieve vering, maar missen doen we ze niet. Zijn basisafstelling biedt een sterke combinatie van steun en comfort. Dat betekent stevig genoeg om beladen strak te sturen en toch voldoende soepel om slecht wegdek niet onnodig door te geven.
De wegligging is met andere woorden top, met koffers en duo inbegrepen. De Tracer blijft neutraal insturen, houdt zijn lijn en laat zich nergens op een stuurfout betrappen. Alle feedback die we krijgen is eerlijk en duidelijk. De standaard gemonteerde Michelin Road 6 GT-banden zullen daar ook wel iets mee te maken hebben. Yamaha koppelt in dit geval het comfort van een hoogpoter aan de stabiliteit van een sportmotor. En dat is precies de grote kwaliteit van deze Tracer.
Goeie keuze, dat schoeisel!
Rustig rijden is ook testen
Saint-Hubert ligt centraal in de Ardense bossen en is een ideale uitvalsbasis om het toerkarakter van de Tracer te beoordelen. Vanuit het jagersstadje, internationaal bekend als hoofdstad van de jachthoorn, vertrekken verschillende wegen door bos en dorp over delen van de Ardennen waar een mens nog eens helemaal alleen kan rijden.
Lekker eten hoort er natuurlijk ook bij.
Hier hebben we alle tijd om de motorfiets in al zijn facetten te leren kennen. De pure beleving komt natuurlijk van Yamaha’s bekende CP2-blok. Door de 270 graden krukas (crossplane) krijgt de tweecilinder het karaktervolle ritme van een V-twin. Onderin levert de twin direct trekkracht, terwijl het daarna lekker ontspannen rijden is op koppel. Met 73 pk en 68 Nm hoeft de CP2 niet op brute topkracht te teren; zijn sterkte ligt in het brede, bruikbare middengebied. Zalig toeren dus!
Die soepele vermogensafgifte hangt ook samen met de elektronische gashendel, ride-by-wire, die Yamaha bij de nieuwste Tracer7-generatie introduceert. Er loopt dus geen ouderwetse gaskabel meer van het handvat naar het motorblok. Een elektronisch signaal vertaalt de input van je rechterhand. Daardoor krijgt de Tracer cruisecontrol, verfijnde tractiecontrole en drie verschillende rijmodi (Sport, Street en Custom). Ook Y-AMT, Yamaha Automated Manual Transmission, wordt hierdoor mogelijk. Voor die transmissie betaal je 500 euro extra, maar daar komen we nog op terug.
Street wint van Sport
Rijden we oorspronkelijk in de actieve Sport-modus, dan schakelen we al gauw over naar de zachtere Street-modus. In Sport ervaren we immers een licht aan/uit-gevoel bij kleine gasopeningen. Het is geen groot gebrek, maar een nerveuze gasrespons is niet ideaal met een duo achterop. Het verschil met het allroundkarakter van Street is duidelijk voelbaar.
Deze Tracer heeft alles wat je moet hebben.
Let wel: in Street eet je geen slappe pap. Het blok blijft levendig genoeg om vlot te accelereren, maar alles voelt net wat zachter, voorspelbaarder en comfortabeler aan. Voor toeristisch rijden met duo krijgt Street daarom onze voorkeur. De motor blijft alert, maar de overgang tussen gas dicht en gas open verloopt natuurlijker.
Wil je het speelse blok maximaal benutten en alert uit een bocht accelereren, dan is Sport de juiste stand. Solo en op een vrije weg biedt die directere respons extra plezier, maar de scherpere gasaanname vraagt ook een fijnere rechterhand. Dat is geen tekortkoming van de motor, wel een duidelijk karakterverschil tussen de modi.
Sport of Street, het is maar wat je prefereert. Al kan je een en ander persoonlijk vastleggen in de Custom-stand.
Zuinig in verbruik
Voor een Grand Tourer zijn benzineverbruik en actieradius relevant. De Tracer combineert zijn 18-liter tank, één liter meer dan voorheen, met een gemiddeld testverbruik van 4,2 liter per 100 km. Daar wordt menig toerrijder terecht jaloers op. Rijden zonder dat een tankstop voortdurend je agenda bepaalt, is niet alleen praktisch, maar vooral ontspannend.
Hoe efficiënt je onderweg bent, zie je trouwens in één oogopslag op het nieuwe 5-inch TFT-dashboard. De boordcomputer laat je via de stuurknoppen live wisselen tussen actueel en gemiddeld verbruik, netjes weergegeven in liter per 100 km. En mocht je de tank toch leeg rijden, wat we uiteraard niet uittesten, dan springt het display automatisch over op de speciale ‘Trip F’-stand. Die begint vanaf dat moment de kilometers op reservebrandstof te tellen: eenvoudig, duidelijk en precies het soort informatie dat je onderweg wilt zien.
De Gaume is ons favoriete plekje België. De Tracer spreekt ons niet tegen!
Het TFT-scherm zelf verdient overigens alle lof. Het is helder, overzichtelijk en goed leesbaar, ook in fel zonlicht. Yamaha presenteert alle essentiële informatie zonder digitale overdaad: snelheid, brandstof, rijmodus en ritgegevens zijn snel te vinden, zonder dat je door een grafische kerstboom moet navigeren.
Geen houten kont
Aan een ruime actieradius heb je weinig als je achterwerk al na anderhalf uur protesteert. Gelukkig begrijpt Yamaha dat: op de GT-versie maakt het standaard, ietwat harde zadel van de gewone Tracer plaats voor een speciaal ontworpen comfortzadel.
En in Crupet vinden we ons favoriete kasteeltje!
Het merkbaar dikkere zadel verdeelt dankzij zijn ergonomische vorm het gewicht mooi over het zitvlak. Bovendien voorkomt de bekleding met stiksels dat je bij stevig remmen te gemakkelijk naar voren glijdt. Toch beginnen we na enkele uren wat te verzitten, al went dat na verloop van tijd. Een houten kont krijgen we niet, maar het zadel is evenmin het onderdeel dat we als eerste zouden ophemelen.
Zorg voor je eigen navigatie
Waar we wel een houten kop van krijgen, is de dik in de verf gezette smartphoneconnectiviteit met navigatiefunctie. Zo is de routeplanning via de Garmin StreetCross-app gekoppeld aan Yamaha’s MyRide een voortdurende bron van frustratie. Het systeem is onhandig en werkt tijdens onze ritten gewoon niet goed. Het duurt dan ook niet lang voordat we beide apps van de smartphone gooien.
Lang hebben we de kaartnavigatie niet gebruikt. Ook nu weer laten we er ons aan vangen. Hier is duidelijk nog werk aan de winkel!
Dat is des te jammer, omdat het dashboard zelf zo goed is. Een sporttoerer met reisambities hoort een navigatie-oplossing aan te bieden die je vooruit helpt, niet een systeem dat je constant op de zenuwen werkt. Bespaar je dus de moeite van het installeren en ga voor een externe oplossing aan het stuur. Zo verpest je tenminste je rijplezier niet!
Een aparte gps of een goed geplaatste smartphone met betrouwbare navigatie is inderdaad de enige (en juiste) keuze. Toch wel godgeklaagd dat weinig motormerken erin slagen om geïntegreerde navigatie feilloos te laten functioneren. Dat zou nochtans een must moeten zijn op reismotoren, niet?
Y-AMT? Geef ons maar de flippers aan het stuur!
De Y-AMT-transmissie is het grootste technische verschil met een conventioneel geschakelde Tracer. Het systeem elimineert zowel de koppelingshendel als het schakelpedaal. Je kunt automatisch rijden of manueel zelf schakelen met flippers aan het stuur. Opschakelen doen we door met de duim de achterkant van de tuimelschakelaar naar voren te duwen; terugschakelen gebeurt in de omgekeerde richting.
In automatische D-stand zit je wel heel snel door je versnellingen. D+ is iets beter …
In de praktijk gebruiken we vooral de flippers, want de automatische bak schakelt zeer snel door zijn zes versnellingen, toch in de standaard D-stand. Wel kun je de automaat kort overrulen, bijvoorbeeld voor extra motorrem bij het insturen van een bocht. De bak schakelt ook automatisch naar eerste versnelling zodra je stopt, zodat je vlot weer wegrijdt aan een verkeerslicht of kruispunt.
Een persoonlijke keuze waarvoor we steevast kiezen de eerste dagen. We houden ervan om zelf het initiatief te nemen en zo kunnen we het motorblok ten volle benutten. De bediening aan het stuur is poepsimpel, de CP2 blijft langer in zijn sterk middengebied en de bochten volgen elkaar in een lekker tempo op.
Solo door de Ardennen rijden we in een veel hogere, lees snellere, cadans. Op een slingerweg richting Bohan grijpt plots de transmissie automatisch in, terwijl we sportief aan het flipperen zijn. Opeens schakelt de bak vanzelf terug, van derde naar tweede en vervolgens helemaal naar eerste.
Manuele modus betekent dat je moet flipperen aan het stuur. Eens je het in de vingers hebt, wil je niks anders meer.
Even schrikken dus. Dan maar verder in automatische modus. De bak schakelt perfect nu. Ideaal om ontspannen te cruisen, maar supersportief rijden zit er niet meer in.
Klein motorblok met grote toerkwaliteiten.
We melden het akkefietje na afloop aan Yamaha. Daar is men niet op de hoogte van een gelijkaardig probleem. Of dit aan ons ligt, de vinger zenuwachtig op de flipper, of eerder duidt op een technisch mankement aan de testmotor, moeten we in het midden laten. Wel horen we nergens eenzelfde commentaar. We willen dan ook geen algemene conclusie trekken.
Wie bewust zonder koppeling wil rijden en vooral ontspannen rondtoeren, zal Y-AMT zeker waarderen. Wie het ritme van de CP2 zelf wil bepalen en vooral sportief wil rijden, kiest naar onze mening beter de conventionele zesbak.
Genieten op en naast de motor, dat zie je toch?
En hoe luidt het verdict?
De Tracer7GT Y-AMT bewijst op twee verschillende manieren dat hij een echte sporttoerer is. Met duo en bagage blijft hij stabiel en comfortabel. Koffers, cruisecontrol, goede spiegels, verstelbare ruit, verwarmde handvatten, middenbok en zuinige motor maken van hem een sterke reismachine.
Solo laat hij zien dat zijn chassis en banden veel meer aankunnen dan alleen een toeristisch tempo. De wegligging is uitstekend, de remmen geven vertrouwen en de CP2 blijft een motorblok dat in elke situatie presteert. Zonder semi-actieve vering, overmatige elektronica en extreem vermogen rijdt de Yamaha precies zoals een goede sporttoerer moet rijden: met veel rijplezier!
Meer pluspunten dan minpunten. Automatische koppeling is nu eenmaal niet ons ding. De appnavigatie staat helaas niet op punt. Slechts weinig motormerken slagen daarin!
Minpunten zijn er ook. De Sport-modus geeft bij kleine gasopeningen een lichte aan/uit-reactie. Het comfortzadel kan nog iets beter. Helemaal overtuigd van automatische transmissie zijn we niet. De boordnavigatie via de apps kan ons helemaal niet bekoren.
Toch blijft de eindbalans zeker positief. De Tracer7GT is een volwaardige GT voor rijders die met twee en met bagage willen reizen, zonder meteen naar een zware literfiets te moeten grijpen. Hij is zuinig, praktisch, lichtvoetig en uitstekend op bochtige wegen.
Wij vinden ‘m mooi. Smaken zijn natuurlijk subjectief.
Wat de automaat betreft, nogmaals, kies de Y-AMT alleen als je ook zonder koppeling wilt rijden en ga voor de conventionele zesbak als je graag de volledige controle houdt. In beide gevallen koop je één van de meest doordachte middenklasse-sporttoerers van het moment.