Yamaha Tracer9GT+ 2025 (reistest)
Wie zegt dat high-tech het rijplezier doodt, heeft nog nooit met de Tracer9GT+ gereden. De automaat achter de ‘+’ doet z’n ding, de flippers aan het stuur doen zelfs meer dan dat. Yamaha’s jongste sport-tourer heeft twee gezichten, en beide weten ons op hun manier te overtuigen.
De ‘+’ staat niet alleen voor extra elektronica, maar ook voor Yamaha’s nieuwe Y-AMT: een geautomatiseerde manuele transmissie met flippers, die je zowel manueel als volledig automatisch kan bedienen. Speels waar het mag, zen als het moet.
Er is niks dat de Tracer9GT+ niét heeft. Met het verdwijnen van de FJR1300 moet hij het gat proberen vullen bij Yamaha.
Wennen aan de automaat
Let op, de Tracer 9 GT+ is geen motor waarmee je direct wegrijdt. Daarmee bedoel ik niet dat je tonnen rijervaring moet hebben, wel dat je moet wennen aan het ontbreken van de koppelingshendel én de schakelpook, én dat je eerst de rem moet aantrekken voor je kan starten.
Ik neem aan dat dit laatste om veiligheid gaat, maar het voelt toch wat onwennig. Gek hoe mijn linkerhand geregeld naar een denkbeeldige hendel grijpt. Hersenen laten zich niet zomaar herprogrammeren!
Flipperen aan het stuur, dat kennen we nog van bij Honda.
Y-AMT, wat is me dat?
Ik bol de steenweg op in automatische stand. Niet in de standaard D-setting, maar in D+, de sportiefste mapping van de Yamaha Automated Manual Transmission. Na tien minuten zet ik de automaat uit. Zelfs in D+ schakelt hij in een oogwenk door alle zes versnellingen. Voor ik het weet tuf ik in zesde achter de auto’s.
Gelukkig vind ik gauw de flipperhendel links op het stuur. Nu kies ik het tempo zelf. Y-AMT, ik snap het wel: ofwel rijd je volledig automatisch (met een kalmere en een sportievere mapping) ofwel ga je manueel via flippers. Later ontdek ik dat je ook in automatische modus tijdelijk kan ingrijpen met de flippers, en omgekeerd.
Automatische of manuele transmissie, je hebt de keuze.
Ongetwijfeld knap wat Yamaha hier doet. Waar de automaat hoorbaar schakelt, gaat het manueel vlotter, zonder mechanisch bijgeluid. Dat heeft allicht met de quickshifter te maken, want het opschakelen verloopt bijzonder sportief. Opschakelen doe je door het hendeltje naar jou toe te trekken; omgekeerd schakel je een versnelling lager. Opgelet, de flipperhendel is uiterst gevoelig. En ja, in het begin vergist een mens zich wel eens. Vraag me niet hoe ik dat weet …
Flipperen als een dolfijn
Een stevige rit op m’n geliefde Waalse wegen, alleen en zonder koffers, geeft meteen de juiste feedback. Niet alleen ken ik de wegen als mijn broekzak, ook het driecilinderblok voelt vertrouwd aan. Het 890 cc-blok levert 119 pk bij 10.000 tpm en 93 Nm bij 7.000 tpm. Da’s meer dan genoeg om vlot mee te kunnen. Rustig brommend of sportief huilend, de keuze is snel gemaakt in ons geliefd motorparadijs net over de Vlaamse grens!
Spelen met de flippers doen we het liefst hier …
Genieten dus, zonder pottenkijkers. Flipperend schiet ik als een dolfijn door de versnellingen, soepel, snel en speels. Een tik terug en de Tracer gaat retestrak de bochtjes in. Moet er alsnog geremd worden, geen nood: het radar-gelinkte Unified Brake System verdeelt voor- en achterrem automatisch en houdt zo de lijn zuiver. Dat geeft vertrouwen, ook op nat wegdek enkele dagen later.
Prima afgewerkt. Yamaha stopt de uitlaat graag helemaal weg …
Sport, street … of eigen recept?
Aanvankelijk staat de semi-actieve KYB-vering in Sport. Op vlak asfalt is dat heerlijk strak, maar in de Henegouwse contreien gedraagt de voorpartij zich veel te hard. Ik schakel over naar Street en voel meteen het verschil. De motor gedraagt zich heel wat rustiger, terwijl het weggedrag stabiel en precies verloopt. Dit is de stand die we verkiezen.
De semi-actieve vering levert puik werk, voorgeprogrammeerd of naar geheel eigen smaak. Street modus lijkt ons een goed compromis.
Rain en Custom maken het kwartet compleet. In die laatste stand kan je zelf, aan de hand van een aantal parameters, je favoriete mix maken. Zo kan je bijvoorbeeld de gasrespons van Sport combineren met de zachtere demping van Street. Ik heb niet meteen de tijd om alles uit te proberen, maar het is fijn te weten dat het kan, zelfs al rijdend. De dempers reageren merkbaar verschillend op tempo en wegdek.
De Tracer9GT+ is een veelzijdige crossover die sportief rijden en comfortabel toeren combineert, met elektronica van topniveau.
Smaak is niet altijd raak
Uiterlijk blijft een kwestie van smaak. Vooraan overtuigen de looks van de GT+ me niet. Al ben ik iets meer gewonnen voor de snuit wanneer ik enkele dagen later in het pikkedonker naar huis rijd. Dan laat de nieuwe matrix-LED-koplamp zijn meerwaarde zien: breed, fel en homogeen. De weg is zo goed verlicht dat ik als ‘slechtziende’ niet krampachtig hoef te turen.
Heb je me wel gezien?
Achteraan zit het wél snor: de uitlaat verdwijnt volledig onder het blok, waardoor de fraaie achterbrug goed zichtbaar is en beide zijkoffers mooi symmetrisch staan. De koffers ogen stijlvol en storen amper de stroomlijn. Met één druk op de centrale vergrendeling klik je ze vast of los. Zo simpel zagen we het zelden. Handig als je regelmatig je ganse hebben en houden van en naar een hotelkamer moet sleuren.
Centrale koffervergrendeling, makkelijker kan het niet!
Alles erop en eraan
De elektronica-lijst is lang: semi-actieve Kayaba-vering, hellingsgevoelige tractie- en slipcontrole, instelbare motorrem, wheelie-control, quickshifter, keyless start, adaptieve radar-cruise, gecombineerd remsysteem met Vehicle Hold Control, en ga zo maar verder. Het is eenvoudiger te zeggen wat de Yamaha niét heeft.
Zo moeten we de veervoorspanning bij belasting nog met een verstelknop manueel aanpassen, zakt de vering niet automatisch in als je traag rijdt of stopt (hoeft ook niet, want met 835 mm zithoogte kan je met beide voeten aan de grond) en krijg je de Garmin-navigatie pas op het TFT-scherm als je een helm met bluetooth-connectie hebt.
De Garmin-navigatie krijg je alleen op het TFT-scherm geactiveerd als je een helm met bluetooth-connectie hebt voor de gesproken instructies. Een eenvoudige smartphone-houder op het stuur brengt redding …
Vreemd, want op de Ténéré700 spiegelt Yamaha’s eigen MyRide-app wél. Geen ramp: ik klik mijn telefoon midden in de stuurhouder en laad hem op via de usb-c-poort onder het 7-inch scherm. Al hou ik wel een oog op de aansluiting van zodra het begint te druppelen.
Bediening en details die scoren
De stuurbediening herken ik van de Ténéré 700, inclusief de eigenzinnige knipperlichtknop. Deze blijft me parten spelen, en geloof me, ik ben niet alleen hiermee! Feit is dat je constant met je linkerhand bezig bent aan het stuur, toch als je filppert. Dan is die vervelende richtingaanwijzer net iets te veel van het goede. Dus laten we hem meestal vanzelf uitdoven …
De voorpartij is niet meteen onze meug, maar zo mag ie er wel wezen, niet?
De achteruitkijkspiegels daarentegen verdienen een pluim. Het duo is geheel vrij van trillingen, zelfs bij hoge toeren en dito snelheden. Top is ook de dodehoekverwitting die erin verschijnt. Dat is echt een vette plus qua veiligheid. Het brede zadel is eveneens van de betere soort. Achterop bevestigt mijn passagier dat met een glimlach na haar eerste uren op de motor. Vergeten we ook de elektrisch verstelbare ruit niet. De grote kuipruit doet wat moet; in de hoogste stand zit je haast cabrio-stil. Helemaal uit de wind en lekker in het zadel, zo kan je uren kilometers vermalen.
Yamaha’s CP3-blok, voluit Cross Plane driecilinder, staat bekend voor zijn soepel en speels karakter.
Dergelijke details zorgen dat je een veilig en goed gevoel hebt op de motor. Daar zorgt natuurlijk ook het beproefde CP3-blok voor. Sportief alert en toch soepel, benieuwd hoe rustig we ermee kunnen toeren in het noorden van Frankrijk.
Bochtjesweekend met twee
De toeristische kant van de Yamaha leren we kennen op weg naar Charleville-Mézières. Daar vindt net het tweejaarlijkse Festival Mondial des Théâtres de Marionnettes plaats. De stad wordt dan één groot poppentheater.
De Place Ducale is het kloppend hart van Charleville-Mézières. En dat is niet anders als het tweejaarlijkse FMTM (Festival Mondial des Théâtres de Marionnettes) neerstrijkt in de wereldhoofdstad van het poppentheater.
Meer dan 80 gezelschappen, van intieme voorstellingen tot mechanische reuzeninstallaties, geven het beste van zichzelf gedurende meer dan een week. In theaters maar ook op straathoeken en in binnenplaatsen, met als kloppend hart de wondermooie Place Ducale.
De Braziliaanse Júlia maakt haar poppen zelf; haar Laia gelijkt dan ook goed op haar!
Snel- en tolwegen vinken we meteen uit op onze smartphone app als we vertrekken. Binnendoor rijdt gewoon leuker en bespaart ons gegarandeerd fileleed. Via de Ardennen en onze vaste stop in Rocroi slingeren we onder een stralende zon naar ons favoriete Frankrijk.
Montcornet is een alleraardigst dorp op weg naar Charleville-Mézières.
Op lange stukken is automatisch rijden verleidelijk: gewoon sturen en een beetje corrigeren, meer hoef ik niet te doen. Ergonomisch zit alles goed: zadel, zithouding, elektrisch verstelbaar windscherm, relaxte kniehoek, we klagen niet. Kilometervreten gaat zo makkelijk dat je bijna vergeet dat je aan het rijden bent. Tot die fun flippers je weer uitdagen …
Klein of groot, het maakt niet uit, de Franse D-wegen gaan erin als boterzachte croissants.
Liever zelf spelen
Verveling loert na een tijd inderdaad om de hoek als je op automaat rijdt. Motorrijden wordt pas plezant als je actief bezig bent. Laat je de elektronica het werk doen, dan voelt het wat als scooter-rijden. Zodra we kleine kronkelwegen induiken, schakel ik dan ook cruise en automaat uit. Nu wil ik zelf het gas en de flippers bedienen!
Toch schrijf ik de automatische bak niet af, integendeel. Voor sightseeing of ontspannen duo-ritten is Y-AMT goud waard. Wil je echter liever zelf spelen, dan werken de flippers verslavend. In D+ schakelt de automaat overigens pittiger dan Honda’s DCT, al hoor je bij Yamaha meer mechanische bedrijvigheid binnenin.
Dichterlijke vrijheid
De volgende dag laten we de poppen even voor wat ze zijn en rijden we het zuidelijke deel van de Rimbaud-Verlaine-route. Het landschap ligt er vredig bij eens we de zaterdagse drukte van Charleville-Mézières achter ons laten.
De Franse Ardennen zijn nauwelijks gekend bij toeristen. Je rijdt er dan ook, op een boerenkar of tractor na, alleen. Ideaal voor een weekendje weg met de motor, niet?
Ik moet meteen aan Arthur Rimbaud denken, de rusteloze tiener die op de boerderij van zijn moeder zijn eerste gedichten schreef en voor wie het Ardense stadje te kalm was. Maar ook aan Paul Verlaine, de melancholische muzikant van de taal die smoorverliefd werd op de tien jaar jongere Arthur en er zelfs zijn vrouw voor liet zitten. Een geniaal maar destructief dichterskoppel, wiens verhouding tragisch eindigde in Brussel met een pistoolschot en een celstraf voor Verlaine.
Charleville-Mézières is zot van Arthur Rimbaud. Het omgekeerde kan je niet zeggen, want de jonge dichter wou de wereld zien. Van dichten kwam nadien niks meer in huis …
Het landschap waarin we rijden is gelukkig minder dramatisch. Het lijkt wel mee te ademen met de gemoedelijk brommende driecilinder. Deze gedraagt zich voorbeeldig, terwijl de semi-actieve vering de Ardense landwegen gladstrijkt. Vandaag is de Tracer letterlijk een tracer, die zich in het spoor van “les poètes maudits” heeft vastgebeten …
Wie Rimbaud zegt, komt natuurlijk bij Verlaine terecht.
GT plus … en min
De Tracer9GT+ is een reismotor in hart en nieren, precies zoals een GT betaamt. De automaat maakt het toeren nog comfortabeler, maar het is vooral leuk met de vinger aan de flipper. Het blok is soepel en krachtig, de up/down-quickshifter maakt schakelen tot een genot, de remmen geven vertrouwen en de spiegels zijn rimpelloos.
Meer heeft de Tracer niet nodig …
Minder vinden we de automaat die te veel lawaai maakt. Niet iedereen zal het mechanisch geluid bevallen. De zijkoffers zijn wat krap voor lange reizen, maar een topkoffer en tanktas lossen dat zeker op. Je smartphone pairen is zo gepiept, maar wil je de Garmin-navigatie, dan moet je een geconnecteerde helm voor gesproken instructies hebben.
Kopen of niet?
Is de GT+ de meerprijs waard tegenover de gewone GT of de basis-Tracer9? De GT+ is de vlaggendrager van Yamaha en duidelijk duurder. Een flinke hap uit je budget zelfs, maar daar krijg je radarcruise, semi-actieve vering, centrale koffervergrendeling, Matrix-LED en natuurlijk Y-AMT voor terug. De GT mist die extra’s; de basis-Tracer9 is duizenden euro’s goedkoper, maar uiteraard niet zo reisgericht.
Fort Charlemont torent hoog boven Givet uit. Rimbaud passeerde hier met de trein op zijn vlucht uit Charleville-Mézières.
Rijd je vooral dagtrips en hou je eerder van klassiek schakelen? Dan ben je prima af met de GT. Reis je vaak met duo, wil je vooral comfort en high-tech én de automaat die je altijd kan overrulen met flippers? Dan rechtvaardigt de GT+ zijn hogere prijs, met technologie die de dag van vandaag de dienst uitmaakt op premium-motoren.
Goedkoop is ‘m niet, maar de ‘+’ rechtvaardigt zijn prijs.
Hoe dan ook, de Tracer9 GT+ is een motor met twee karakters. Vurig en speels, maar ook ongedwongen en beheerst. De ‘+’ voegt daar alle elektronica en gebruiksgemak aan toe als je dat zoekt. Flipperen … wat zijn we dol op dit werkwoord!